نوشته های این وبلاگ را آدمی می نوشت که دیگر نیست.

زنی که برای یادآوری آن روزهای خودش باید بیاید و دوباره تمام این سطور را از اول بخواند و مطمئن هستم که با خواندنشان می گوید وای این من بودم؟

خوشحالم که لطف کائنات و صاحب آن شامل حال من شده و من تولد و تحول را در همین روزهای روزمره زندگی تجربه کرده ام.

راستش من دیگر وبلاگ نویس نیستم. از اول هم نبوده ام.

بعد از مدتها با یک اس ام اس که شماره آشنایی داشت اما هنوز هم نمی دانم که چه کسی بود به اینجا آمدم و کامنتها را هم خواندم.

خیلی وقت است من خودم را نمی نویسم. آدم ساکت تری شده ام و البته پخته تر.

حرفی اگر بود گاهی می آیم چند خطی می نویسم اما نمی دانم فاصله این گاهی ها چقدر خواهد شد.هرچند نه فیس بوک نه اینستا نه هیچکدام از شبکه های مجازی جای خلوتی به اندازه اینجا برای نوشته هایم نخواهد شد.

در هر حال کسی که حالا می نویسد آن آدم قبلی نیست.نه نیست.

/ 0 نظر / 122 بازدید